Noclegi Pobierowo Galeria Dojazd Telefony
601 100 100 - Zapamiętaj ten numer i zapisz w swoim telefonie! Używaj go tylko w razie wypadku lub gdy potrzebujesz pomocy. Pobierowo, jako kąpielisko - od 2005 roku, zawsze przed sezonem letnim, otrzymuje zaszczytne odznaczenie Blue Flag (Błękitna Flaga). Więcej na www.bleflag.org.pl

 Aktualizacja: 01.03.2012.
 Odwiedziny:




 

Msze święte od Poniedziałku do Soboty w niedziele
     
w ciągu roku 16:00 lub 17:00 lub 18:00 lub 19:00
(w zależności od długości dnia)
9:00, 11:00
w wakacje 20:00 9:00, 11:00, 20:00

HISTORIA PARAFII POBIEROWO

Skąd taka nazwa miejscowości? Nie wiadomo. Można tylko snuć domysły. Parafia Najświętszego Odkupiciela w Pobierowie została erygowana 31 grudnia 1986 roku przez Biskupa Kazimierza Majdańskiego.

Od zakończenia II wojny światowej, w 1945 do 1957 roku, Pobierowo wchodziło w skład parafii Kamień Pomorski. Dalsze 30 lat należało do Gostynia Szczecińskiego. Najstarsza informacja o miejscowości pochodzi z 1386 r. W 1590 roku została zbudowana tu kaplica ewangelicka. Od 1791 roku odprawiane były stałe nabożeństwa. W 1806 roku dobudowano wieżę. Obecnie nie ma śladu po tym obiekcie.

Jeszcze przed rozpoczęciem budowy, 19.06.1983 roku, Jan Paweł II na Jasnej Górze poświęcił kamień węgielny. Dzisiejszą świątynię, po długich staraniach rozpoczęto budować 20 marca 1984 roku. Ostatecznie, pozwolenia na budowę nie ma do dziś. 30 listopada 1986 roku odbyła się pierwsza msza święta w tym kościele.

Kościół na rzucie czworoboku, 16 x 16 m. Mury są z betonu i pustaków ze szlaki. Sufit beton, gruby 20 cm, w którym zabetonowano kotwy, aby było do czego przymocować łaty, a do nich blachę. Między łatami ocieplenie z wełny mineralnej. Ogniomurki betonowe, zbrojone, opierzone blachą miedzianą, na którą ściekają opady z dachu. Nie ma tradycyjnych rynien. Tę funkcję pełnią łańcuchy. Tak rozwiązano problem więźby dachowej.

Zasadniczą rolę nośną konstrukcji dachowej pełni żebro kalenicowe: jest to zbrojona belka 24 m długości, 2,5 metra wysokości, 0,5 metra szerokości. Jest ono zbetonowane, zespolone ze stropem. Żeby tę belkę zazbroić trzeba było poza kościołem zbudować do tego celu specjalne rusztowanie, bo inaczej nie można było wsuwać drutów do środka. Było to uciążliwe, jak zresztą cała konstrukcja dachowa.

Okna wstawiono w listopadzie 1986 roku (powierzchnia okien 90 m2). Wtedy był kościół tynkowany. Szyby są potrójne; w środku paski kolorowego szkła, a po obu stronach szyby bezbarwne. Okna wykonał p. Szulc z Pszczyny.

Prezbiterium usytuowane 68 cm nad posadzką. Najpierw jest jeden stopień, który służy do udzielania Komunii Świętej. Następnie 3 stopnie i na tej wysokości znajduje się ołtarz. Żeby stanąć przed tabernakulum trzeba jeszcze wejść na 2 stopnie. Każdy stopień ma 17 cm. Pod prezbiterium jest nie wykończona krypta.

Posadzka, biała marianna, sprowadzona z Kudowy Zdroju. W kościele szlifowana, a w prezbiterium polerowana. Położył ją śp. Jan Waszkiewicz, w październiku 1988r. On też ma największe zasługi w powstaniu tego obiektu.

Ołtarz z modrzewia. Konfesjonał, ambonka, sedilia, ołtarzyk Matki Bożej (1999r.), chrzcielnica (2001r.) z jesiona. Klęczniki z olchy, ławki z sosny. Drzwi główne (4 m szerokości), boczne (2 pary po 3 m), drzwi do zakrystii z jesiona. Drzwi na chór – dąb.

Droga Krzyżowa – 15 stacji. Ostatnia zmartwychwstanie. Droga Krzyżowa malowana na tablicach kreślarskich 53 x 73 cm., autorstwa jezuity Bronisława Podsiadło, absolwenta Akademii Sztuk Pięknych w Rzymie. Obrazy Drogi Krzyżowej malował na probostwie, a krzyż św. Franciszka, ze względu na rozmiary (2,90m x 3,30m) na chórze w kościele. Krzyż jest z drewna lipowego. Na krzyżu nad Chrystusem Bóg Ojciec i Duch Święty. Prawą ręką Pan Jezus wskazuje, by w życiu korzystać z Sakramentu Pokuty i Eucharystii, a lewą by żyć Pismem Świętym. Pod nogami Jezusa ziemia i kosmos. Dzieła powstały lipiec /sierpień 1987 roku.

Oświetlenie kościoła założono w październiku 1996 roku przez firmę Przybylskich z Poznania. Nagłośnienie zmieniono po raz trzeci we wrześniu 1997 roku – firma Patos z Chorzowa.

Wieża kościelna, probostwo i pomieszczenie katechetyczne budowano równocześnie. Dzwony odlane w Poznaniu przez Saturnina Skubiszyńskiego były przywiezione w 1985 roku. Wieża ma 22,5 metra wysokości. Cała z żelbetonu. Stoi na płycie 7m x 7m podwójnie zbrojonej. Wieżę wieńczy krzyż zrobiony z desek, obłożony blachą miedzianą 4,5 metra wysokości. Dach pokryty miedzią. Dzwony trzy spiżowe: Maksymilian Kolbe (100kg), Jan Paweł II (250kg), Maryja (360kg). Najpierw były ręcznie uruchamiane , a od 1993 roku elektrycznie. Poruszają je elektromagnesy. Urządzenie ma zegar sterujący (10 programów). Założył Antoni Rduch spod Wodzisławia Śląskiego.

Jeszcze przed porządkowaniem terenu przykościelnego rozpoczęliśmy prace przy cmentarzu. Ostatecznie przed zimą 1987 roku gotowa była kaplica cmentarna. Jeszcze potrzebne są alejki, jakieś krzewy. Razem z wszystkimi mieszkańcami jestem bardzo zadowolony, że udało się zrobić cmentarz. Jest tam woda i elektryczność. Widać troskę o groby. Pierwszą osobę pochowano w 1992r. Porządkowanie terenu wokół kościoła rozpoczęto dopiero w 1994 roku. Długo nie wiedziałem jak to miało wyglądać, choć intensywnie o tym myślałem. Nagle w czasie snu przyszło mi rozwiązanie. Budzę się, wychodzę przed kościół i wszystko staje się oczywiste. Trzy lata trwały prace, dużo kosztowały, ale efekt jest. Wiosną 1999 roku, po uszykowaniu terenu przed kościołem zamontowano 50 ławek, na których mieści się 400 osób. Drewno jest zamocowane na betonowych stopach. Na początku maja 2002 roku rodzice dzieci I-komunijnych obsadzili posesję 160 ozdobnymi jałowcami.

Sprzątanie kościoła odbywa się według kolejki tzn. nie ma człowieka na etacie, lecz po kolei sprzątają wszyscy w miarę sprawni. Na rodzinę wypada to około raz na rok.

W związku z reorganizacją szkolnictwa w Polsce w 2000 roku w Pobierowie powstała Szkoła Katolicka, wchodząca w skład 14 Szkół Katolickich w Archidiecezji. Główna zasługa w tym Waldemara Jaworowskiego.

Według Urzędu Stanu Cywilnego Gminy Rewal w marcu 2002 roku Pobierowo liczyło 935 osób.

Pobierowo, 25 czerwca 2002

Ks. Zygmunt Wawszczak, Proboszcz parafii

Poniżej zdjęcia Kościoła.

Troszkę historii z ust naocznego świadka:

„...istnieje wieś Pobierowo Wielkie z jednym dworem. Wieś Pobierowo Małe z 4-ma domami, w których mieszkają rolnicy. Tam, w domu rolnika Holza babcia spędzała ze swoimi dziećmi ferie (ponieważ była spokrewniona
z p.Holzem). Wówczas były jeszcze lampy olejne i podłogi piaskowe. Drogę do plaży dzieci udeptywały same, przedzierając się przez las.

W szkole dzieci opowiadały gdzie spędziły ferie i jak było pięknie.
W ten sposób pewien nauczyciel wynajął sobie pewnego razu
w Pobierowie pokój u rolnika Frohreicha. Nauczyciel ten przekonał córkę Huldę Frohreich by zaczęła uczęszczać do szkoły hotelarskiej w Szczecinie.Również i brat jej wyuczył się tego zawodu. Dzięki nauczycielowi wybudowali hotel „Seeblick” w pobliżu plaży
(obecnie jest to budynek Uniwersytetu Szczecińskiego przy głównym zejściu na plażę),
a nauczyciel zatroszczył się
o gości. Również syn Holza wykorzystał okazję. Ożenił się
z córką jednego gospodarza, odnowił swój dom, powiesił żyrandole, położył nową podłogę [...] W czasie swojego dzieciństwa przyjeżdżałam do Pobierowa
w każde Święta Wielkanocne i na ferie jesienne. Z Treptowa 
(dziś Trzebiatów) można było dojechać małą kolejką do dworu
(w Trzęsaczu)
, później należało iść pieszo jeszcze godzinę aż do Pobierowa” Irmgard Gaulke

e-pobierowo.pl