POBIEROWO
jest starym lennem rodziny Kleis. Pozostało w rękach tej rodziny, do
1772r, kiedy to w Berlinie umarł hotelarz Ludwig Leopold Georg von
Kleist. Jego matka sprzedała później Pobierowo staroście Kleist. Po
kilku latach na krótko przejęła Pobierowo inna osoba, od której
powróciło w ręce von Kleista. W 1789r otrzymał je, za 22 tysiące
Talarów, niejaki Rickman, dotychczasowy dzierżawca Pobierowa. Po jego
śmierci, w 1810r miejscowość przejął jego młodszy syn Carl Davod,
którego syn Hugo było ostatnim posiadaczem Pobierowa z tej rodziny.
Przez kilka miesięcy roku 1895 Pobierowo było w rękach jego 5 synów.
W drugiej połowie XIXw.
Pobierowo, podobnie jak inne okoliczne wioski zaczęła tracić swój
rolniczy charakter, a to na skutek tego, że ziemia uprawna była
zasypywana piaskiem z brzegu morskiego. O ile w roku 1886 w księgach
ziemskich zarejestrowanych jest kilkudziesięciu rolników, to na początku
ubiegłego obecnego stulecia zaledwie trzech.
W roku 1820 nastąpiło
oddzielenie chłopów od majątku ziemskiego należącego od lat do rodziny
von Kleistów. Chłopi osiedlili się na zachód od majątku i utworzyli
gminę Małe Pobierowo, podczas gdy majątek zachował nazwę Duże Pobierowo.
W roku 1896 został odkupiony przez niejakiego Roberta Krause.
Początki kąpieli morskich
w Pobierowie, określa się na około 1907r, kiedy to rolnik Frohreich
wybudował nad morzem hotel „Seeblick”. Inne rodziny osiadały się po
zachodniej stronie miejscowości. W okolicy hotelu powstawały nowe
budynki, później powstała masarnia i piekarnia.
Około 1939r- Krauze,
właściciel posiadłości dał do podziału około 3000 mórg lasu w Pobierowie,
berlińskiemu przedsiębiorcy Gervais. Ten podzielił Pobierowo w ten
sposób, że na każdej mordze przypadały 3 miejsca do budowania o
powierzchni 800m2 + 100m2 na drogi. Jak wykazywało ogłoszenie w gazecie,
cena zakupu jednego terenu wynosiła ówczesne 663 RM. Osiedlanie się
odbywało się przez reklamę i dzięki rozwinięciu w szybkim tempie
komunikacji omnibusowej pomiędzy Berlinem i Pobierowem. W ten sposób
Pobierowo, z piękną plażą, stało się ulubionym miejscem wypoczynku
„berlińczyków”.
